Escapen in Boekarest: 56 escape rooms in 11 dagen

Boekarest: 56 escape rooms in 11 dagen Een escape-marathon met absolute toppers, vreemde hosts, een stroompanne en een finale om nooit te vergeten Er zijn mensen die naar Boekarest reizen voor het imposante Parlementspaleis, de gezellige oude binnenstad of het bruisende nachtleven. Wanneer we van 30 april tot 10 mei 2025 naar Boekarest trekken, staat er uiteraard ook wat cultuur op het programma, maar het hoofddoel is duidelijk: escape rooms. In elf dagen tijd willen we zoveel mogelijk van de lokale escape-scene ontdekken. Uiteindelijk zullen we 56 kamers spelen, verspreid over een hele reeks bedrijven. Het wordt een trip met alles erop en eraan: fantastische kamers, verrassend goede puzzels, enkele stevige teleurstellingen, een host die gewoon gezellig mee komt puzzelen, mijn 500ste escape room, een dagje Dracula achterna en zelfs een elektriciteitspanne die acht geplande kamers van het programma veegt. We spelen alle kamers met ons tweeën en het grootste deel van de locaties kunnen we vanuit ons hotel gewoon te voet bereiken. Het Sarroglia Hotel blijkt daarvoor trouwens een uitstekende uitvalsbasis. Een goed ontbijt om de dag te beginnen en een jacuzzi op de kamer om 's avonds te herstellen van het vele wandelen en puzzelen: veel meer hebben we eigenlijk niet nodig. Ook de prijzen van de escape rooms vallen mee. Na wat onderhandelen komen we gemiddeld op net geen 32 euro per kamer voor ons twee uit. 30 april – Een voorzichtige start We zijn nog maar net op Roemeense bodem of de eerste drie kamers bij 60 Minutes Escape staan al op het programma: Black Magic, The Lord of the Rings – Mines of Moria en Prison Break. Ideaal is de start niet. Inge is deze namiddag ziek geworden, maar weigert onze eerste escapeavond op te geven. Het gevolg is een ietwat bijzondere combinatie van puzzelen en abrupte toiletbezoeken. Black Magic wordt onze eerste Roemeense kamer. We belanden in het huisje van een heks en moeten er een magisch drankje zien te bemachtigen. De aankleding is vrij eenvoudig en er moet vooral héél veel gezocht worden. Laat dat nu net niet onze sterkste kant zijn. Toch geraken we na enkele hints op kruissnelheid en na 42 minuten staan we buiten. Mission one: succeeded! Daarna volgt meteen een leuke verrassing. The Lord of the Rings – Mines of Moria hadden we vooraf niet geboekt omdat de kamer officieel pas vanaf drie spelers gespeeld kan worden. Omdat we ons volgens de eigenaar voldoende "bewezen" hebben, mogen we hem toch met twee proberen. En gelukkig maar. Het verschil met Black Magic is onmiddellijk zichtbaar. De decoratie is veel beter, er zijn leuke doe-opdrachten en iemand met verstand van houtbewerking heeft zich hier duidelijk mogen uitleven. Op een bepaald moment worden we opgesplitst en begrijpen we waarom drie spelers aanbevolen wordt. Het wordt bijzonder nipt, maar uiteindelijk ontsnappen we met 22 seconden over. Na zoveel gespeelde kamers kan zelfs een lastminute ontsnapping zoals deze nog voor adrenaline zorgen. Prison Break brengt ons vervolgens weer met beide voeten op de grond. Minimale aankleding, veel klassieke slotjes en een flow die ons totaal niet ligt. Na een kwartier zitten we nog bij de eerste puzzel. We ontsnappen uiteindelijk wel, maar vooral de opluchting overheerst. De eerste avond levert daarmee meteen een voorproefje van wat Boekarest zal worden: het niveauverschil tussen kamers kan behoorlijk groot zijn. 1 mei – Acht kamers en onze eerste echte topper Veel tijd om rustig in het ritme te komen, gunnen we ons niet. Na drie kamers op onze eerste avond staan er op 1 mei meteen acht escape rooms op het programma. We beginnen bij Locked-In. De dag begint met Throne Room, een kamer die duidelijk inspiratie haalt uit Game of Thrones. De troon staat al verleidelijk in het zicht, maar uiteraard moeten we eerst bewijzen dat we hem waardig zijn. De aankleding is degelijk zonder echt spectaculair te worden en de puzzels volgen elkaar in een aangenaam tempo op. Alleen het vele leeswerk remt ons enthousiasme wat af. Lange teksten ontcijferen terwijl de klok verder tikt, zal nooit ons favoriete onderdeel van een escape room worden. Toch is het een aangename start van de dag. Daarna gaan we op bezoek bij de beroemdste inwoner van Roemenië: Dracula. Van Dracula's Secret verwachten we vooraf misschien iets te veel. Als je een Dracula-kamer in Roemenië speelt, hoop je toch stiekem een beetje dat alle registers worden opengetrokken. De eerste ruimte is echter behoorlijk kaal en geeft ons nauwelijks het gevoel dat we in het huis van de beroemde graaf zijn beland. In de tweede ruimte is de aankleding beter en worden ook de puzzels interessanter. We betrappen onszelf er bovendien opnieuw op dat we soms veel te ingewikkeld denken. Een eenvoudige oplossing zoeken blijkt ook vandaag een wijze les. De leuke eindpuzzel zorgt gelukkig voor een geslaagde afsluiter. Met Indiana Jones krijgen we vervolgens een avontuurlijker thema. We starten aan elkaar geboeid en moeten eerst zien los te komen. De kamer combineert klassieke sloten met technische opdrachten en dat ligt ons duidelijk beter, al hadden we qua sfeer toch wat meer echte Indiana Jones-vibes verwacht. De vierde en laatste kamer bij Locked-In is The Guardians. Met 90 minuten speeltijd verwachten we hier wat meer weerstand en die krijgen we ook. De start zorgt meteen voor de nodige verwarring en tijdverlies, maar eens we écht op weg zijn, krijgen we een gevarieerd pakket puzzels voorgeschoteld. De ene is eenvoudig, de andere een stevige breinbreker maar niet alles voelt voor ons even logisch aan. Ook de aankleding wordt na de sterke eerste ruimte wat minder consequent. Toch verlaten we Locked-In na vier kamers met een positief gevoel. Geen absolute toppers, maar wel voldoende variatie om ons de afgelopen 5 uur bezig te houden. In de namiddag trekken we verder naar Locked Up, waar nog eens vier kamers, verdeeld over twee locaties, op ons wachten. Hier begint ons bezoek meteen met een hoogtepunt: The Amulet. Over deze kamer hadden we vooraf al goede dingen gelezen en dit keer worden de verwachtingen volledig ingelost. De aankleding is een flinke stap vooruit tegenover wat we tot dan toe in Boekarest gespeeld hebben. Ook de puzzels zijn mooi in het decor geïntegreerd en het automatische hintsysteem past perfect binnen het verhaal. Alles voelt hier veel meer als één geheel en de flow zit vanaf het begin goed. Voor het eerst tijdens deze reis hebben we echt het gevoel dat we in een verhaal zijn beland. Dit is ongetwijfeld onze eerste echte topper in Boekarest. Daarna volgt The Blacklist, een veel strakkere en minimalistischer ingerichte kamer. De puzzels zijn vrij eenvoudig en we vliegen er in hoog tempo doorheen. Op zich een degelijke kamer, maar onmiddellijk na The Amulet is het contrast natuurlijk groot. Bovendien staan we veel sneller buiten dan verwacht. Omdat we daardoor plots wat tijd over hebben, besluiten we nog even naar de bekende Umbrella Street te wandelen. Tenminste, dat denken we… Mijn horloge blijkt zich nog altijd niet aan de Roemeense tijd te hebben aangepast. Wanneer we bijna bij de paraplu's aankomen, ontdekken we tot onze grote verbazing dat we eigenlijk al bij de volgende escapelocatie verwacht worden. Wat volgt is een weinig elegante sprint door Boekarest. Met de nodige haast bereiken we uiteindelijk Jigsaw Puzzle. Onze host is begrijpelijkerwijs niet bepaald gelukkig met onze late aankomst, maar gelukkig mogen we nog beginnen, zij het met flink wat minder speeltijd. We hebben dus geen seconde te verliezen. Bij het binnenkomen van de kamer zie ik een knop, ik druk erop, maar het blijkt de hintknop te zijn. Na amper twaalf seconden klinkt onze eerste hint door de kamer. Niet meteen onze meest glorieuze start ooit. Gelukkig blijkt Jigsaw Puzzle zelf een sfeervolle kamer. De donkere, lugubere Saw-setting is goed uitgevoerd en zorgt ervoor dat we voortdurend het gevoel hebben dat er ieder moment iets kan gebeuren. Door onze late aankomst moeten we behoorlijk doorwerken en gebruiken we wat meer hints dan normaal, maar uiteindelijk krijgen we de kamer toch nog uitgespeeld. Tijd voor de laatste van de dag: Chernobyl Reactor 4. De eerste ruimtes zijn behoorlijk realistisch ingericht en vooral de controlekamer past goed binnen het thema. We verliezen eerst wat tijd omdat we met een geigerteller aan de slag moeten waarvan we de kleine aan-uitknop over het hoofd zien, maar daarna komen we weer op gang. Tot Inge tijdens een opdracht in een kleine afgesloten ruimte terechtkomt. De puzzel wordt opgelost, maar het deurtje weigert vervolgens opnieuw open te gaan. Plots hebben we er dus een extra opdracht bij: ontsnap uit de escape room binnen de escape room. Door een eerdere puzzel opnieuw te activeren krijgen we uiteindelijk het deurtje open en kunnen we verder. Het zorgt in ieder geval voor een memorabele afsluiter van eerste lange dag. De kwaliteit vandaag was wisselend, maar de dag had alles wat een goede escape-trip nodig heeft: leuke kamers, frustrerende momenten, een sprint door Boekarest, een hint na twaalf seconden en zelfs een onverwachte ontsnappingspoging uit een afgesloten ruimte. Maar vooral The Amulet blijft hangen. Na een aantal degelijke maar eerder klassieke kamers hebben we eindelijk gezien dat Boekarest ook escape rooms van een duidelijk hoger niveau in huis heeft. 2 mei – Een fantastische host en escape nummer 500 Na de acht kamers van gisteren doen we het vandaag iets rustiger aan. Al is dat relatief: er staan nog altijd zeven escape rooms op het programma. We beginnen met drie kamers bij Escape My Room, waar uiteindelijk vooral onze bijzonder enthousiaste gamemaster ons zal bijblijven. Hij ontvangt ons hartelijk en kondigt Russian Spy Room meteen aan als een van de moeilijkste kamers van Boekarest. Bij zulke uitspraken word ik meestal een beetje achterdochtig, maar deze keer blijkt er weinig overdreven aan. Na een kwartier puzzelen zijn we amper vooruitgekomen en besluiten we via de walkietalkie om een hint te vragen. In plaats van een aanwijzing door de luidspreker gaat plots de deur open en komt onze gamemaster gewoon de kamer binnen. Hij bekijkt waarmee we bezig zijn, probeert onze denkwijze te volgen en stuurt ons met veel enthousiasme in de juiste richting. Daarna verdwijnt hij weer, tot we wat later opnieuw vastlopen en hetzelfde tafereel zich herhaalt. Normaal zou ik het verschrikkelijk vinden wanneer een gamemaster voortdurend een kamer binnenwandelt, maar hier werkt het wonderwel. Zijn enthousiasme is zo aanstekelijk dat hij uiteindelijk bijna een attractie op zich wordt. Mede dankzij zijn hulp slagen we er in om deze bijzonder moeilijke kamer tot een goed einde te brengen. Ook tijdens Harry Potter krijgen we opnieuw gezelschap van onze host. De kamer is toegankelijker dan de vorige en brengt ons van een gezellig oud huisje naar een technisch wat verrassender tweede gedeelte. Onze gamemaster blijft daarbij als stille getuige in de buurt en stuurt af en toe subtiel bij. Ook nu stoort zijn aanwezigheid helemaal niet en uiteindelijk vinden we netjes de sok die we nodig hebben om Dobby te redden. Onze derde kamer, Covid 19 – The Terrorist Lair NY, zorgt dan weer voor iets wat we na bijna vijfhonderd escape rooms nog nooit gezien hebben. De escape speelt zich namelijk af in dezelfde fysieke ruimte als Russian Spy Room, maar met rolgordijnen, posters en andere attributen wordt ze omgebouwd tot een compleet ander spel. Een bijzonder inventieve manier om één ruimte voor verschillende escape rooms te gebruiken. Na drie kamers nemen we afscheid van onze enthousiaste host en wandelen we verder naar Breakout Escape Rooms, waar nog vier kamers op ons wachten. We beginnen met Pirates of the Caribbean: The Flying Dutchman. De piratensetting is mooi uitgewerkt, de puzzels passen goed binnen het thema en de flow zit uitstekend. Voor ons is de kamer alleen wat aan de gemakkelijke kant: na iets minder dan veertig minuten staan we alweer buiten. Daarna volgt een kamer met een bijzondere betekenis. The Batcave wordt namelijk mijn 500ste escape room. Een mijlpaal die enkele jaren geleden nog behoorlijk onwaarschijnlijk leek en dus hoop je stiekem dat nummer 500 ook een onvergetelijke kamer wordt. Dat laatste valt helaas wat tegen. De Batcave is erg donker en hoewel de aankleding best ok is, hebben veel puzzels volgens ons weinig met Batman te maken. Na 41 minuten is het avontuur alweer voorbij. Geen legendarische jubileumkamer dus, maar nummer 500 staat wel officieel op de teller. Met Fast & Furious – The Garage begint onze volgende kamer veelbelovend. Midden in de ruimte staat zowaar een echte auto en verschillende opdrachten maken daar leuk gebruik van. Lange tijd vliegen we door de kamer, tot we een klein autootje met afstandsbediening door een parkeergarage moeten manoeuvreren. Het gammele wagentje en mijn beperkte voorraad geduld blijken geen ideale combinatie. We verliezen er zoveel tijd dat we uiteindelijk voor het eerst die dag niet ontsnappen. Gelukkig sluiten we af met Jack the Ripper, meteen ook de sterkste kamer van de dag. We belanden in een sfeervol stukje Whitechapel, compleet met steegje en huisjes die perfect bij de periode passen. Vooral de manier waarop de puzzels in de omgeving verwerkt zijn, bevalt ons. Soms kijken we er letterlijk naar zonder meteen te beseffen dat er iets opgelost moet worden. Met twee is de lineaire kamer behoorlijk pittig en ook bij de laatste opdracht denken we ons nog even helemaal vast, maar uiteindelijk geraken we eruit. Na zeven kamers zit onze derde escapedag erop. De kamers zelf waren opnieuw van wisselend niveau, maar met onze bijzondere gamemaster bij Escape My Room, een frustrerende rit met een miniatuurautootje, een sterke afsluiter met Jack the Ripper en natuurlijk escape room nummer 500 was het opnieuw een dag die voldoende verhalen heeft opgeleverd. 3 mei – Boekarest schakelt een versnelling hoger Na twee bijzonder intensieve escapedagen doen we het op 3 mei met vijf kamers iets rustiger aan. Al is “rustiger” natuurlijk relatief. Het wordt vooral een dag waarop de kwaliteit duidelijk omhooggaat, met drie verschillende locaties en opvallend weinig teleurstellingen. We beginnen bij Escape Arena met Indiana Jones Escape Room. Alleen al het thema maakt me enthousiast en gelukkig weet de kamer dat gevoel ook vast te houden. De tempel is mooi vormgegeven, de puzzels passen goed bij het avontuur en we vinden snel onze flow. Onderweg krijgen we zelfs bezoek van een echte kakkerlak. Of die nu bij de officiële thematisering hoorde of niet, hij paste in ieder geval perfect in een oude tempel. Na ongeveer vijftig minuten hebben we het relikwie te pakken en staan we opnieuw buiten. Een bijzonder leuke start van de dag. Daarna wandelen we verder naar Evadat, waar twee kamers van maar liefst 99 minuten op ons wachten. De ontvangst is hartelijk en na een korte pauze beginnen we aan Da Vinci. Wat aanvankelijk vrij klassiek begint, groeit gaandeweg uit tot een verrassend avontuur. De aankleding wordt steeds sterker, de puzzels zijn pittig maar leuk en sommige effecten hebben we zelfs na meer dan vijfhonderd kamers nog nooit eerder gezien. Na 78 minuten ontsnappen we met het gevoel dat we eindelijk opnieuw een kamer van een echt hoog niveau gespeeld hebben. Da Vinci behoort zonder twijfel tot de betere ervaringen van onze trip. Veel tijd om na te genieten hebben we niet, want bij Evadat wacht ook Excalibur. Dit keer trekken we naar Camelot, waar we op zoek gaan naar het legendarische zwaard van koning Arthur. Opnieuw is de aankleding bijzonder verzorgd en vooral de puzzelflow zit uitstekend. We gaan er zelfs zo vlot doorheen dat we na iets meer dan 57 minuten Excalibur al in handen hebben. Voor een kamer waarvoor 99 minuten voorzien zijn, had de moeilijkheidsgraad voor ons wat hoger mogen liggen, maar dat is eigenlijk maar een detail. Ook Excalibur is een geweldige ervaring en bevestigt meteen onze goede indruk van Evadat. Voor de laatste twee kamers wandelen we naar Gap the Mind. Daar beginnen we met Art of Murder, dat ons aanvankelijk wat meer laat zoeken naar de juiste aanpak. De puzzels zijn zo subtiel in het atelier van een kunstenaar verwerkt dat we soms niet onmiddellijk zien wat nu eigenlijk deel uitmaakt van het spel. Naarmate we verder komen, wordt het verhaal steeds duisterder en begrijpen we ook waar de titel vandaan komt. Niet alles ligt ons even goed, maar de originele puzzels en sterke aankleding maken er een geslaagde kamer van. Onze dag eindigt met Project Selena, waarin we de aarde achter ons laten en richting maan vertrekken. De raketsetting, vol knoppen en hendels en ondersteund door licht en geluid, ziet er indrukwekkend uit. Zodra we begrijpen hoe alles werkt, vinden we opnieuw een goede flow en uiteindelijk slagen we erin om op de maan te landen. Uiteraard planten we er onze vlag voordat we aan de terugreis beginnen. Een origineel concept en vooral een heel leuke manier om onze dag af te sluiten. Wanneer we 's avonds terug naar het hotel wandelen, staat onze teller inmiddels op 23 escape rooms in vier dagen. Vandaag waren het er “maar” vijf, maar kwalitatief was dit tot nu toe misschien wel onze beste dag. Indiana Jones, Art of Murder en Project Selena waren stuk voor stuk leuke ervaringen, terwijl vooral Da Vinci en Excalibur ervoor zorgden dat Evadat hoog op ons lijstje komt te staan. Na 23 kamers is een korte onderbreking bovendien meer dan welkom. Morgen geen tijdsloten, hints of hangsloten, maar een dagje Roemenië ontdekken... 4 mei – Even geen sloten, sleutels en codes Vandaag is het tijd om onze hersenen even rust te gunnen. Een begeleide busreis naar Transsylvanië geboekt via “Getyourguide” staat op het programma. Onze eerste stop is Peleș Castle, prachtig gelegen tussen de beboste bergen bij Sinaia. Alleen al de omgeving maakt de rit de moeite waard, maar het kasteel zelf is minstens even indrukwekkend. Met zijn rijkelijk versierde gevels, torentjes en overvloed aan houtwerk ziet het er bijna sprookjesachtig uit. Ook binnen is het bijzonder rijk aangekleed, met prachtig houtsnijwerk, sierlijke plafonds en kamers die duidelijk moeten tonen hoe luxueus de Roemeense koninklijke familie hier ooit verbleef. Van Sinaia gaat het verder richting Brașov, waar we tijd krijgen om de Middeleeuwse, historische binnenstad te verkennen. Na enkele dagen in het veel grotere en drukkere Boekarest is dit een aangename afwisseling. Kleurrijke gevels, gezellige straten, de zwarte kerk en een groot centraal plein bepalen het uitzicht, terwijl de bergen bijna overal op de achtergrond aanwezig zijn. Het was vooral fijn om eens zonder tijdsdruk wat door een stad te kunnen wandelen. Onze laatste halte is Bran Castle, het wereldberoemde 'Dracula-kasteel'. De historische link met Dracula is een stuk minder spectaculair dan de toeristische marketing doet vermoeden, maar dat neemt niet weg dat het kasteel perfect in het verhaal past. Hoog boven het dorp, met zijn torens, smalle gangen, kleine kamers en kronkelende trappen, heeft Bran precies de mysterieuze uitstraling die je bij Transsylvanië verwacht. Na Bran zit de uitstap erop, maar onze dag nog niet helemaal. Er wacht ons nog ongeveer anderhalf uur rijden terug naar het centrum van Boekarest. Na een lange dag met kastelen, bergen en een flinke portie Dracula zijn we uiteindelijk weer in ons hotel. Super intermezzo! 5 mei – Acht kamers met The Void als sterke afsluiter Na onze culturele uitstap is het op 5 mei opnieuw tijd voor het echte werk. De rustdag heeft ons hopelijk deugd gedaan, want vandaag staan er opnieuw acht escape rooms op het programma. We beginnen met vijf kamers bij The Escape Room Boekarest en trekken daarna voor nog eens drie kamers naar The Void. Onze eerste opdracht brengt ons in Gold Mine. De mijngang waarin we starten is verrassend geloofwaardig uitgewerkt, al beginnen we niet bepaald als een geoliede puzzelmachine. We moeten zoeken en laat dat nu net niet onze grootste kwaliteit zijn. Eens we op gang komen, gaat het gelukkig een stuk beter. De kamer verandert onderweg behoorlijk van setting en hoewel dat de sfeer wat doorbreekt, is het een degelijke opener van de dag. Met Asylum gaat het daarna een stuk moeizamer. We worden opgesloten in een Russische psychiatrische instelling die vrij sober is ingericht en die het vooral van de puzzels moet hebben. Helaas vinden we nooit echt een goede flow. We lossen iets op, zitten vervolgens opnieuw vast en slepen ons zo langzaam door de kamer. Het wordt een van de mindere ervaringen van deze locatie. Gelukkig maakt Wild West veel goed. Zodra we in de cel van de sheriff belanden, klopt de sfeer. De aankleding is sterk en de combinatie van denk- en doe-opdrachten werkt uitstekend. We ontsnappen uit onze cel, mogen ons even echte cowboys wanen en vliegen door het grootste deel van de kamer. Eén vreemde dominopuzzel zorgt nog voor de nodige verwarring, maar verder is dit zonder twijfel de leukste van de eerste drie kamers. Daarna wacht Frankenstein, volgens onze host de moeilijkste kamer van de vijf. Dat zullen we ook merken. De start in een donker steegje is sfeervol en uiteindelijk bereiken we het laboratorium van Frankenstein, waar de moeilijkheidsgraad stevig omhooggaat. Vooral één opdracht houdt ons veel langer bezig dan ons lief is. Het wordt uiteindelijk een echte eindsprint: met nog amper twintig seconden over weten we Frankie opnieuw tot leven te wekken. Nipt, maar ontsnapt is ontsnapt. Onze vijfde en laatste kamer hier is Submarine. We duiken onder water met een onderzeeër die technische problemen heeft en uiteraard zijn wij degenen die alles weer aan de praat moeten krijgen. Het thema is leuk, maar de kamer weet ons minder te overtuigen dan Wild West en Frankenstein. Daarmee sluiten we een wisselvallige eerste helft van de dag af: vijf kamers met enkele leuke momenten, maar ook met de nodige frustraties. Voor de laatste drie kamers verhuizen we naar The Void. Na een vriendelijke ontvangst en een korte pauze beginnen we met The Madhouse. We belanden in een oude psychiatrische instelling en krijgen meteen enkele pittige puzzels voorgeschoteld. De flow is niet altijd even goed en wanneer ook de elektronica van een puzzel het begeeft, moeten we zelfs even uit de kamer zodat het probleem kan worden opgelost. De organisatie handelt dat correct af, maar voor de beleving is zo'n onderbreking natuurlijk nooit ideaal. Gelukkig volgt daarna Coven en die doet ons de vorige kamer snel vergeten. We komen terecht in een verlaten huis waar vanaf het eerste moment een licht onheilspellende sfeer hangt. De afwerking is uitstekend en de puzzels zijn pittig, maar zorgen tegelijkertijd voor een heerlijke flow. Met twee moeten we stevig samenwerken en wanneer we op een bepaald moment van elkaar gescheiden worden, neemt ook de spanning nog wat toe. Helemaal vlekkeloos verloopt het avontuur niet. In de laatste ruimte hangen enkele kraantjes waar we tijdens het spel enthousiast aan draaien, zonder dat er iets lijkt te gebeuren. Pas later blijkt dat ze deel uitmaken van de eindpuzzel. Tegen die tijd hebben we er echter zo vaak aan gedraaid dat het mechanisme volledig ontregeld is en we de finale niet meer zelfstandig kunnen oplossen. Achteraf toont de host ons wat precies de bedoeling was. Jammer van het technische euvel, maar het verandert weinig aan onze algemene indruk: Coven is een fantastische kamer en een van de beste van onze hele trip. Met Tahicardia wacht daarna nog een laatste kamer bij The Void. De aankleding is bijzonder verzorgd en de sfeer en het verhaal zorgen ervoor dat we opnieuw echt in het avontuur worden getrokken. Ook puzzelmatig zit Tahicardia sterk in elkaar. De opdrachten zijn uitdagend genoeg om ons met twee bezig te houden, maar zonder dat de flow voortdurend wordt onderbroken. Dat maakt het vooral een heel complete ervaring: niet één spectaculair element dat de kamer moet dragen, maar een goede combinatie van decor, puzzels, sfeer en beleving. Precies dat soort kamers blijft bij ons meestal het langst hangen. Wanneer we na acht kamers opnieuw richting hotel trekken, kunnen we terugkijken op een dag met twee gezichten. De vijf kamers bij The Escape Room Boekarest varieerden van moeizaam tot erg leuk, met vooral Wild West als positieve uitschieter. Bij The Void begon het met The Madhouse nog wat stroef, maar met Coven en Tahicardia eindigen we de dag op een veel hoger niveau. Na vijf escapedagen en één culturele uitstap staat onze teller inmiddels op 31 gespeelde kamers. Morgen zouden daar normaal nog acht bijkomen. Alleen heeft Boekarest daar blijkbaar andere plannen mee… 6 mei – Geen escape rooms, dan maar Boekarest ontdekken Normaal gezien zouden we vandaag opnieuw acht escape rooms spelen, maar een stroompanne gooit onze planning volledig overhoop. Acht reservaties verdwijnen in één klap uit het programma. Jammer voor onze escape-teller, maar plots krijgen we wel een onverwachte extra dag om Boekarest zelf verder te ontdekken. We beginnen onze wandeling (nog eens) bij Umbrella Street, een van die kleurrijke plekjes die je ondertussen bijna verplicht moet passeren wanneer je Boekarest bezoekt. Een straat vol zwevende paraplu's is natuurlijk vooral een fotostop, maar het is wel een vrolijke manier om onze geïmproviseerde sightseeingdag te beginnen. Van daaruit wandelen we verder naar Piața Revoluției, een plein dat een belangrijke plaats inneemt in de recente geschiedenis van Roemenië. Daarna is het stilaan tijd om iets te eten. Vlakbij ligt Excalibur, een restaurant dat met zijn middeleeuwse inrichting perfect bij onze escapetrip lijkt te passen. Twee dagen eerder hadden we het legendarische zwaard nog uit een escape room gehaald, vandaag mogen we vooral onze messen en vorken bovenhalen. En die hebben we nodig: de porties zijn gigantisch. Met een goed gevulde maag kunnen we er in ieder geval weer voor een paar kilometer tegen. De rest van de dag trekken we vooral te voet door Boekarest. Zonder strak programma wandelen we door brede lanen en kleinere straten en zien zo een heel andere kant van de stad. Uiteindelijk komen we ook langs het indrukwekkende Parlementsgebouw, waarvan de enorme omvang moeilijk te vatten is tot je er daadwerkelijk voor staat. Onderweg botsen we ook op enkele gezellige rommelmarktjes, waar we uiteraard even tussen de oude spullen gaan snuisteren. Tussen boeken, munten, medailles, oude gebruiksvoorwerpen en allerlei verzamelobjecten liggen tot onze verbazing ook behoorlijk wat voorwerpen uit de periode van de Tweede Wereldoorlog. Daarbij zien we opvallend veel militaria waarop SS-symbolen en hakenkruizen duidelijk zichtbaar zijn. Voor ons toch een vreemd gezicht om dergelijke spullen zo openlijk tussen de andere koopwaar te zien liggen. Het maakt het rondneuzen op deze marktjes meteen een stuk bevreemdender en confronterender dan we vooraf hadden verwacht. Daarna zetten we onze lange wandeling door Boekarest voort. Wat oorspronkelijk een dag met acht escape rooms had moeten worden, groeit zo onverwacht uit tot een interessante ontdekkingstocht door de stad. 7 mei – Vijf degelijke kamers en één absolute topper Na onze onverwachte sightseeing dag van gisteren kunnen we vandaag opnieuw doen waarvoor we eigenlijk naar Boekarest gekomen zijn: escapen. Er staan zes kamers op het programma. Voor de eerste vijf trekken we naar Trapped, dat zich in een shoppingcenter bevindt. Niet om te winkelen dus, al krijgen we hier wel een mooi assortiment aan thema's voorgeschoteld. Bij iedere kamer kunnen we bovendien zelf het moeilijkheidsniveau kiezen. Uiteraard gaan we telkens voor de moeilijkste versie. We beginnen met Jungle Curse, een vrij eenvoudige maar aangename puzzelkamer in junglethema. De kamer bestaat uit één ruimte en de aankleding is eerder basic, maar het geheel werkt. We zitten meteen goed in de puzzelflow en staan met ruim achttien minuten over alweer buiten. Een vlotte opwarmer dus. Bij Addams Mansion verloopt het aanvankelijk een pak minder vlot. Een kleine nuance in een opdracht ontgaat ons volledig, waardoor we dezelfde berekening keer op keer opnieuw uitvoeren. Na meer dan een kwartier geven we ons gewonnen en vragen we een hint. Zodra die ene hindernis genomen is, komt de puzzelmachine gelukkig opnieuw op gang en kunnen we uiteindelijk ook Thing terugvinden. De aankleding is opnieuw degelijk zonder echt spectaculair te worden. Onze derde kamer, Dragonstone Castle, brengt ons naar de wereld van Game of Thrones. De sfeervolle aankleding past goed bij het thema en ook de puzzels zijn mooi in het verhaal verwerkt. We weten vrijwel voortdurend wat er van ons verwacht wordt en vliegen er behoorlijk snel doorheen. Een leuke en verzorgde kamer, al hadden we gerust wat langer in het kasteel willen blijven. Daarna belanden we met Trapped Alone in een heel andere filmwereld. Deze keer is Home Alone de inspiratiebron en moeten we een plan bedenken om ongewenste inbrekers buiten te houden. De eerste opdracht houdt ons behoorlijk bezig, maar daarna vinden we opnieuw onze gebruikelijke flow. De setting is leuk en herkenbaar, zonder dat de kamer qua decor of puzzels echt boven de vorige kamers uitstijgt. Met Chocolate Factory sluiten we ons bezoek aan Trapped af. De grote ruimte is kleurrijk gevuld en het Willy Wonka-thema is onmiddellijk herkenbaar. Alleen zijn de puzzels voor ons veel te gemakkelijk. Zelfs wanneer we tussendoor rustig de tijd nemen om wat chocolade te proeven, staan we na minder dan een halfuur alweer buiten. Lekker, letterlijk zelfs, maar voor ervaren spelers toch wat te weinig uitdaging. Na vijf kamers bij Trapped is onze conclusie dan ook vrij duidelijk: allemaal aangename kamers, maar echte uitschieters zitten er niet tussen. Gelukkig hebben we nog één kamer te gaan. Voor onze laatste escape moeten we naar een buitenwijk van Boekarest, waar Next Level Escape gevestigd is. Omdat we wat te vroeg zijn, zoeken we eerst iets om te eten en belanden we bij Indigen, een gezellig restaurant, gelegen aan een meertje. Toplocatie en heerlijk eten. Aanrader Daarna trekken we verder naar The Temple. De omgeving is een stuk minder toeristisch dan het centrum van Boekarest en alleen al de weg ernaartoe voelt alsof we een ander deel van de stad ontdekken. Na een vriendelijke ontvangst en een introductiefilmpje mogen we eindelijk de tempel binnen. En dan wordt het even stil. Dit is van een compleet ander niveau dan alles wat we eerder vandaag gespeeld hebben. We staan plots in een indrukwekkende Egyptische tempel en worden volledig ondergedompeld in het avontuur. Al snel barst de kamer helemaal open. Gigantische godenbeelden, een mummie, hiërogliefen en valstrikken volgen elkaar op, terwijl licht en geluid de omgeving nog overtuigender maken. Ook de puzzels combineren denkwerk en fysieke opdrachten op een manier die perfect bij het avontuur past. Uiteindelijk krijgen we het felbegeerde artefact te pakken en haasten we ons terug naar de uitgang. Missie geslaagd — en als extraatje mogen we het artefact zelfs mee naar huis nemen. Voor ons is The Temple met voorsprong de beste kamer die we tot dan toe in Boekarest gespeeld hebben. Na vijf degelijke kamers bij Trapped hadden we misschien niet meer verwacht dat 7 mei nog een van de hoogtepunten van onze reis zou opleveren. Maar soms heb je maar één kamer nodig om een hele dag te kleuren. The Temple doet dat met verve. 8 mei – Van Sherlock tot Steampunk, met de beste ribeye ooit Na de absolute topper The Temple van gisteren trekken we vandaag opnieuw naar Trapped. Ditmaal bezoeken we hun andere locatie, waar vijf nieuwe kamers op ons wachten. De kamers die we gisteren bij hen speelden waren allemaal degelijk, maar echte hoogvliegers zaten er niet tussen. We zijn dus benieuwd of deze locatie daar verandering in kan brengen. We beginnen met Looking for Sherlock Holmes. De aankleding is vrij sober en zeker voor een Sherlock-thema hadden we iets meer sfeer verwacht. De puzzels maken gelukkig veel goed en we moeten aan de hand van verschillende aanwijzingen achterhalen waar de beroemde detective zich bevindt. Geen spectaculaire kamer, maar wel een aangename start van de dag. Daarna mogen we in The Safe zelf voor bankovervaller spelen. De strakke inrichting past hier veel beter bij het verhaal en de puzzels zijn uitdagender dan in de vorige kamer. Sommige hebben zelfs een leuke dubbele bodem, waardoor we af en toe toch wat langer moeten nadenken. De flow blijft goed en uiteindelijk krijgen we de kluis gekraakt. Het goud moeten we helaas achterlaten. Met The Lost Treasure of Jumanji trekken we vervolgens opnieuw de jungle in. Het thema zijn we ondertussen al vaker tegengekomen en ook deze versie weet ons niet helemaal omver te blazen. De puzzels zijn duidelijk en de flow zit goed, maar qua decor blijft het allemaal wat herkenbaar als een gewone kamer waarin een junglethema werd aangebracht. Leuk om te spelen, maar geen kamer die lang zal blijven nazinderen. Dat verandert bij The Black Pearl. Een piratenkamer valt of staat voor een groot deel met zijn aankleding en hier heeft Trapped duidelijk meer moeite gedaan. We krijgen veel meer het gevoel dat we daadwerkelijk op een schip zijn beland. De puzzels passen mooi binnen het thema en opnieuw kunnen we lekker doorpuzzelen. Met nog ruim negentien minuten op de klok staan we alweer buiten, maar dit is zonder twijfel onze favoriete kamer van de tien die we verspreid over twee dagen bij Trapped spelen. We sluiten ons bezoek aan Trapped af met Whatif. Die weet ons een stuk minder te overtuigen. De kamer is moeilijker, maar niet noodzakelijk op de manier die wij graag hebben. Wanneer uitdaging ten koste begint te gaan van logica en flow, verdwijnt bij ons al snel een deel van het plezier. Na The Black Pearl voelt dit dan ook als een mindere afsluiter van ons bezoek aan Trapped. Extra tip: Casa Angus Beef Bar In de vooravond lassen we een welgekomen eetpauze in en belanden we – mede dankzij een tip van een escaperoom-eigenaar - bij Casa Angus Beef Bar. Dit blijkt een combinatie van een slagerij en een restaurant te zijn. Het leuke concept is dat je zelf naar de koelvitrine gaat en daar letterlijk het stuk vlees uitkiest dat je even later op je bord wilt krijgen. Mijn keuze valt op een mooie ribeye. Ik heb al op heel wat plaatsen steak gegeten, maar deze springt er echt uit: de beste ribeye die ik ooit gegeten heb. Alleen al het concept is leuk, maar als het vlees dan ook nog eens van dit niveau is, verdient Casa Angus Beef Bar absoluut een plaatsje tussen onze tips voor Boekarest. Voor vleesliefhebbers: onthouden! Met een stevig gevulde maag kunnen we daarna opnieuw aan het werk. Voor de laatste twee kamers van de dag trekken we naar Troll Escape Rooms. Daar beginnen we met The Heist, waarin we een waardevolle juwelencollectie moeten stelen. Het concept is leuk en de kamer zorgt voor een aangename puzzelervaring, maar het is vooral de kamer die daarna volgt waarvoor we naar deze locatie gekomen zijn. Steampunk Chronicles maakt vanaf de eerste seconden indruk. Bij het binnenkomen vergeten we zelfs even dat de klok loopt. Overal staan vreemde machines, mechanismen en kleine details en het geheel is zo mooi afgewerkt dat we eerst gewoon willen rondkijken. Het voelt veel meer als een compleet geconstrueerde wereld dan als een kamer waarin achteraf enkele puzzels zijn geplaatst. Zoals zo vaak ligt onze grootste vijand aanvankelijk niet bij het denkwerk, maar bij het zoeken. We moeten verschillende onderdelen vinden en dat blijft nu eenmaal niet onze grootste kwaliteit. Zodra die hindernis genomen is, komt de kamer echter volledig tot leven. De puzzels zijn duidelijk, licht en geluid worden uitstekend gebruikt en alles vloeit mooi in elkaar over. Voor ons is het duidelijk: Steampunk Chronicles behoort samen met onder andere The Temple, Coven, Da Vinci en Excalibur tot de sterkste kamers van deze reis. Zo eindigt 8 mei veel sterker dan hij begon. De vijf kamers bij Trapped zijn opnieuw vooral degelijk, met The Black Pearl als duidelijke uitschieter. Troll Escape Rooms doet er met Steampunk Chronicles nog een flinke schep bovenop. En alsof zeven escape rooms nog niet genoeg waren om de dag te onthouden, kunnen we daar ook nog eens de beste ribeye ooit aan toevoegen. 9 mei – Een sterke start, een stevige terugval en toch nog een record Met inmiddels 44 kamers op de teller beginnen we stilaan aan de laatste rechte lijn van onze escapetrip. Vandaag staan er opnieuw zeven kamers gepland, verdeeld over twee locaties. We beginnen met drie kamers bij Inside Rooms, waar we vriendelijk worden ontvangen. Een bekertje water, nog even naar het toilet en ondertussen zorgt de hond van de buren met zijn enthousiaste gekef ervoor dat we zeker wakker zijn. Tijd voor kamer 45. We beginnen met The Wizarding World of Harry Potter. Harry Potter-kamers hebben we ondertussen al vaker gespeeld, maar deze versie weet ons meteen te overtuigen. De aankleding is erg geslaagd en de verschillende ruimtes zorgen ervoor dat er voldoende te ontdekken valt. Bovendien krijgen we een mooie afwisseling tussen denkpuzzels en behendigheidsopdrachten. Met twee spelers kunnen we daarbij voortdurend bezig blijven. We ontsnappen uiteindelijk met amper 22 seconden over, maar vreemd genoeg hebben we onderweg nauwelijks tijdsdruk gevoeld. We hebben vooral genoten van de kamer. Daarna mogen we onze gewone menselijke beperkingen even vergeten in X-Man: The End of the World. Voor de start krijgen we allebei een armband die onze eigen superkracht vertegenwoordigt. Een leuke vondst, al wordt die superkracht jammer genoeg niet doorheen het volledige spel benut. De eerste ruimte oogt nog vrij strak en eenvoudig, maar daarna wordt de aankleding steeds indrukwekkender. De kamer combineert sterke puzzels met een uitstekende beleving en groeit uit tot een van de betere kamers van onze trip. Met Cabin in the Woods spelen we onze derde en laatste kamer bij Inside Rooms. We worden van elkaar gescheiden en beginnen ieder op een andere plaats in een oud huisje in het bos. De setting werkt goed en door het slimme gebruik van licht en geluid krijgt de kamer een aangenaam spooky sfeertje zonder echt eng te worden. De puzzels passen mooi binnen het thema en houden ons voldoende bezig. Met nog iets meer dan vijf minuten over vinden we uiteindelijk onze weg naar buiten. Opnieuw een erg leuke kamer en daarmee sluiten we ons bezoek aan Inside Rooms met een zeer positief gevoel af. Daarna trekken we naar Real Escape, waar nog vier kamers op ons wachten. En daar krijgen we helaas een heel ander niveau voorgeschoteld. Dat wordt meteen duidelijk in Slaughter House. Het thema van een verlaten slachthuis biedt nochtans voldoende mogelijkheden om een indrukwekkende of beklemmende kamer te bouwen, maar de uitvoering weet ons nauwelijks te overtuigen. De aankleding is erg beperkt en ook puzzelmatig worden we niet bepaald enthousiast. Na drie sterke kamers eerder op de dag is de overgang behoorlijk groot. Bij Prison Break hopen we op beterschap, maar ook hier is de aankleding bijzonder sober. We ontsnappen vrij snel uit onze cel en kunnen daarna door de rest van de ruimte puzzelen, maar veel sfeer valt er niet te beleven. De puzzels zijn duidelijker dan in Slaughter House, alleen zijn ze voor ons dan weer te gemakkelijk. Na ruim 43 minuten staan we alweer buiten. Gelukkig keert het tij bij Room 13. We starten in een kleine lift en merken meteen dat deze kamer veel nieuwer is dan de vorige twee. De donkere hotelsetting is beter uitgewerkt, er zitten geautomatiseerde puzzels in en vooral: de opdrachten voelen opnieuw logisch aan. Daardoor komen we eindelijk weer in een heerlijke flow terecht. Wanneer we bovendien een cryptopuzzel veel vroeger oplossen dan eigenlijk de bedoeling is, maken we onbewust een flinke sprong vooruit. Na amper 31 minuten staan we buiten. Tot onze eigen verbazing — en die van de gamemaster — hebben we daarmee zelfs een nieuw record neergezet. Met Autopsy wacht ons ten slotte nog de zevende en laatste kamer van de dag. Volgens onze host is dit ook de moeilijkste van de vier. We beginnen in een eerder gewoon zolderkamertje, waardoor de link met het thema aanvankelijk niet echt overtuigt. De kamer biedt wel meer uitdaging, maar qua aankleding en totaalbeleving kan hij niet tippen aan de drie kamers die we eerder vandaag bij Inside Rooms speelden. Zo wordt 9 mei een dag met twee totaal verschillende gezichten. Bij Inside Rooms krijgen we drie sterke kamers voorgeschoteld, met vooral X-Man als uitschieter, terwijl Harry Potter en Cabin in the Woods daar niet ver achter blijven. Bij Real Escape zakt het niveau aanvankelijk stevig weg met Slaughter House en Prison Break, waarna Room 13 gelukkig voor eerherstel én een nieuw record zorgt. Na opnieuw zeven kamers staat onze teller op 51 gespeelde escape rooms. Morgen resten er nog vijf. Vijf kamers bij hetzelfde bedrijf om deze toch wel waanzinnige escapetrip af te sluiten. Wat kan er nu nog misgaan? Behoorlijk veel, zo zal blijken… 10 mei – De grote finale, hoewel… En dan is het zover: de laatste escapedag van onze trip. 51 kamers gespeeld, nog vijf te gaan. Voor onze finale trekken we naar Mystery Escape Room, waar we verspreid over twee locaties Maniac, Secret, Brainiac, Heist en Journey zullen spelen. Vijf kamers op één dag bij dezelfde organisatie is op zich niets bijzonders meer na deze reis. Alleen zal deze dag heel anders verlopen dan we hadden gehoopt. We beginnen vol goede moed aan Maniac. Dat we een kamer eens niet binnen de tijd halen, kan uiteraard gebeuren. Zelfs na meer dan vijfhonderd gespeelde kamers zijn we daar absoluut niet immuun voor. Alleen blijkt dit vandaag geen eenmalige uitschuiver te zijn. Ook bij Secret krijgen we het moeilijk, waarna Brainiac hetzelfde patroon volgt. Stilaan beginnen we ons af te vragen of onze hersenen na tien dagen Boekarest gewoon collectief besloten hebben om met vakantie te gaan. Maar wanneer ook Heist en uiteindelijk Journey hetzelfde resultaat opleveren, weten we dat er meer aan de hand is. Vijf kamers gespeeld en vijf keer niet ontsnapt. Dat hebben we nog nooit meegemaakt. Het probleem is bovendien niet dat de kamers gewoon bijzonder moeilijk zijn. Vooral de manier waarop de puzzels zijn opgebouwd zorgt bij ons voor frustratie: opdrachten zijn regelmatig onduidelijk of voelen onlogisch aan en sommige onderdelen werken simpelweg niet zoals het hoort. Daardoor ontbreekt in alle vijf de kamers de puzzelflow die voor ons zo belangrijk is. Ook het hintsysteem helpt nauwelijks. In enkele kamers krijgen we een tablet mee, maar dat systeem blijkt nog niet echt op punt te staan. In de twee kamers waarin we het nodig hebben, werkt het niet naar behoren. Na enkele uren beginnen de kleine ergernissen zich dan ook behoorlijk op te stapelen. Het meest typerende voorbeeld is misschien een behendigheidspuzzel waarbij we met een metalen ring een parcours over een ijzeren draad moeten volgen. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat het handvat loszit en de opdracht daardoor nauwelijks uitvoerbaar is. Achteraf vragen we de host om voor te doen hoe het moet. Ook zij krijgt het niet voor elkaar en vertelt ons dat maar weinig spelers erin slagen. Tja... dat verbaast ons ondertussen niet echt meer. Zo worden Maniac, Secret, Brainiac, Heist en Journey uiteindelijk vijf verschillende kamers met voor ons vrijwel hetzelfde gevoel. Het decor varieert enigszins, maar puzzelmatig lopen we telkens tegen dezelfde problemen aan. Waar we tijdens deze reis moeilijke kamers speelden die ons net motiveerden om nog harder na te denken, overheerst hier vooral frustratie. Moeilijk mag absoluut — graag zelfs — maar dan willen we achteraf wel kunnen denken: “Natuurlijk, zo zat het in elkaar.” Dat gevoel ontbreekt vandaag veel te vaak. De afzonderlijke beoordelingen in onze reviews behoren dan ook tot de laagste van de hele reis. Na de vijfde kamer zit onze escape-marathon er definitief op. Misschien niet de grote finale waarop we gehoopt hadden, maar achteraf bekeken levert zelfs deze dag een verhaal op dat we niet snel zullen vergeten. Vijf kamers na elkaar niet ontsnappen: het is in ieder geval een record, zij het eentje waar we iets minder trots op zijn. Eindconclusie Na elf dagen en 56 gespeelde escape rooms zit onze trip naar Boekarest erop. Het werd een intensieve reis met heel uiteenlopende kamers en grote kwaliteitsverschillen. Sommige kamers zullen we snel vergeten, terwijl andere absoluut de moeite waard waren, met The Temple als absolute uitschieter. Een fantastische kamer die er qua aankleding, puzzels en totaalbeleving duidelijk bovenuit stak. Als stad wist Boekarest zelf ons minder te bekoren. Het verkeer is erg druk en het straatbeeld oogt op veel plaatsen behoorlijk chaotisch. Vooral de vele loshangende elektrische kabels en draden aan de buitenkant van gebouwen vielen ons op. In combinatie met de constante drukte gaf dat de stad voor ons een wat rommelige uitstraling. Er zijn zeker mooie en interessante plekken te ontdekken, maar als citytripbestemming op zich heeft Boekarest ons minder kunnen overtuigen. Voor escape-roomliefhebbers ligt dat anders. Het aanbod is enorm, de prijzen zijn relatief betaalbaar en wie vooraf goed selecteert, kan hier een bijzonder gevarieerde escapetrip samenstellen. Onze uitstap naar Peleș, Brașov en Bran was bovendien een mooie afwisseling en liet ons een heel andere kant van Roemenië zien. We keren dan ook met gemengde gevoelens over de stad, maar met heel wat mooie escapeherinneringen huiswaarts. 56 kamers in elf dagen was behoorlijk intensief, soms fantastisch en soms frustrerend, maar bovenal een avontuur dat we niet snel zullen vergeten. Op naar de volgende escapebestemming!