The Missing Symphony

Serviëtrip 18/81 Na ons avontuur in Camelot, mogen we op zoek naar een vermiste symfonie. Eerlijk: muziekkamers spreken me meestal niet echt aan. Benieuwd dus wat de ervaring hier zal zijn… We worden opgesplitst in een soort van opnamestudio, maar bij de eerste puzzel lopen we eigenlijk al direct vast. Meestal verlopen die communicatiepuzzels bij ons wel vlot, maar hier bakken we er werkelijk niets van. Achteraf gezien, is het allemaal zo moeilijk niet, maar door de gekende tunnelvisie proberen we het op een andere – blijkbaar foutieve – manier op te lossen. Tien minuten later slagen we dan toch in ons opzet en kunnen we aan de slag in de hoofdruimte van de escape. Daar zit onze host te wachten. Veel doet hij op dat moment niet, maar hij zal nog van waarde zijn in het verdere verloop van de kamer. Er zijn hier trouwens nergens sloten te bespeuren. Alles wat we nodig hebben, is hier aanwezig in de kamer. We vinden een partituur en inderdaad, veel meer dan een aantal noten is er niet ingevuld. Aan ons om het te vervolledigen. De puzzels vragen echt een goede samenwerking. We moeten informatie delen, patronen herkennen en als team werken. Een deel van die puzzels voelt ook wat abstract aan en dat is toch even een klik maken. Stelselmatig krijgt de symfonie vorm en als kers op de taart mogen/moeten we uiteindelijk, als muzikale ongeletterden, ook nog eens de symfonie spelen. Ik denk dat ik mijn idee over muziekkamers toch een beetje moet bijstellen, want ik heb me hier best wel goed geamuseerd!