Henri’s Birthday

Deze kamer stond al een tijdje op mijn radar, maar het was er nog niet van gekomen. Normaal zouden we met drie naar Geel rijden, maar door een sportblessure van vrouwlief, moeten we met zijn tweeën naar het feestje… We worden door de gamehost, die duidelijk teleurgesteld is dat hijzelf niet uitgenodigd is op het feestje, naar het huis van Henri gebracht. We zijn nog niet eens binnen en ik sta al verwonderd te kijken naar wat hier neergezet is. Wauw, wat een ongelofelijk leuke setting, superrealistisch! We beginnen te puzzelen, maar zitten eigenlijk al vast voordat we nog maar begonnen zijn. Het is weer zo’n zoekpuzzel en zoeken is zeker niet mijn sterkste eigenschap. We moeten zelfs een hint krijgen om ons verder te helpen en zelfs met die hint duurt het nog redelijk lang. Damn, gewoon niet gezien. De moeilijkste puzzel hebben we hiermee gelukkig al gehad. Soit, wij naar binnen, want ik heb wel zin in een feestje. De sfeer in het ongelofelijk knap ingerichte huis is grimmig. (Nog) geen hartelijke verwelkoming… Het puzzelen gaat vlot en ik heb niet het gevoel gehad dat we ergens héél lang – behalve de eerste puzzel dan – hebben moeten zoeken naar de oplossing. De flow is heerlijk, maar wordt af en toe “onderbroken” door Henri. Je hebt hier ook continu het gevoel dat hij plots voor je neus zal staan en dat zorg voor een gezonde dosis spanning. We ontdekken meer en meer ruimtes van het huis en tegelijkertijd wordt ook de verhaallijn een beetje duidelijker. De puzzels zijn leuk, uitdagend en passen ook nog eens binnen het thema. Als apotheose krijgen we dan ook nog eens een mooie finale te zien. En plots maakt angst voor Henri plaats voor empathie. Als een kamer zoiets kan creëren, weet je dat de beleving allemaal goed binnengekomen is. Conclusie: topkamer. Must play. Terpecawaardig!